Nick & Faye, 15 augustus 2010
Kenia , Nairobi 26°

Safali op de Masai Mala...

‘Safali op de Masai Mala…’

Het is al weer even geleden maar hier dan toch echt weer een berichtje van de witte Masai’tjes. Nou ja eentje is gebroken wit, maar je snapt wat ik bedoel… We moeten even een paar daagjes terugschakelen om de draad weer op te pakken. We lieten jullie achter in Thika, de stad waar we Mirjam en Joyce hebben opgezocht. Een ogenschijnlijk ontspannen bezoekje heeft toch wel degelijk indruk op ons gemaakt. Het leven in Kwale (waar wij 2 maanden hebben gezwoegd) is een plattelandsbestaan. Het leven in Thika is een ghetto-bestaan. Thika ligt op een uur rijden van Nairobi. Nairobi is een van de grootste steden op het continent met meer dan 2,5 miljoen inwoners. Zoals we jullie ook al hebben duidelijk gemaakt werken mensen hier niet om te leven, maar om te overleven. In grote steden kun je geld verdienen dus daar komen veel mensen op af. Is er geen plaats meer in de grote stad, dan ga je in een van de agglomeraties wonen die in de buurt liggen van de metropolis. Mensen die in deze voorsteden wonen, hebben het meestal niet zo ruim. Nu is het leven in Kwale ook niet luxe, maar daar hebben ze niet de problemen van een grote stad. In Thika hebben ze dat wel…
Mirjam en Joyce wonen op het terrein van het weeshuisje waar ze keihard bezig zijn om het leven van de kids een beetje kleur te geven. Het ‘volunteer-house’, hoofdkwartier van de organisatie ‘Action’, ligt op 20 minuten lopen van dit weeshuis. Aangezien er op het weeshuisje geen douche aanwezig is besloten we om alvorens onze stapavond in Nairobi een douche te nemen in het volunteer-house. Na onze douchespullen gepakt te hebben, vertrokken de 4 wijzen uit het westen voor de wandeling. Mirjam en Joyce hadden ons al verteld dat we onderweg misschien wat mensen tegen zouden komen die op straat leven. Nu hebben we de afgelopen weken al redelijk wat gezien, maar armoede in de grote stad ziet er toch even wat anders uit.
Je kunt er niets aan doen, maar je ogen worden er gewoon naar toe getrokken. Een jonge vrouw, halverwege de 20, liggend op de stoep. De locals kijken er niet eens meer van op, die vrouw ligt er immers iedere dag. Wat ook direct in het oog springt, is het dopje van de lijmfles die uit haar mouw steekt. Je begint je net af te vragen of deze vrouw nog wel in leven is als je ziet dat ze haar mouw richting haar gezicht beweegt en haar neus ophaalt boven het plastic flesje. Hier ligt een zwaar verslaafde kapot te gaan. Je wend je blik af, want hier word je niet echt vrolijk van. Dan beweegt er wat in je ooghoek en kun je het toch niet laten om even te kijken. Een baby kruipt van achter de vrouw vandaan en je beseft dat de vrouw een jonge moeder is. Ook de zwarte vlekken op de haar amen zijn je niet ontgaan, hetgeen betekent dat deze vrouw waarschijnlijk HIV-positief is. Dit kindje van nog geen 6 maanden oud, wat moet daar dan van terecht komen…? Gelukkig hoef je niet lang op het antwoord te wachten, want precies op dat moment komt er een 10-jarig jochie de hoek omgehuppeld. Een vrolijk kereltje op het eerste gezicht, alleen dat plastic flesje, met een elastiekje onder de neus gebonden, vind je een beetje verdacht. Dan komt het kereltje dichterbij en zie je dat zijn oogwit, een goede weerspiegeling van de gezondheid van de lever, tegen het bruine aanzit, en het flesje onder zijn neus een flesje lijm betreft. Met zijn armen wijd, zwevend in zijn eigen wereld, passeert hij je en je beseft dat het hier om een 10-jarige verslaafde gaat. Loop je dan met je hippe spijkerbroek en je spierwitte sneakers…

Na het weekend was het tijd om een dagje bij te komen, want dinsdag stond de aftrap van onze 4 dagen durende safari op het programma. Dinsdag, woensdag en donderdag zouden we spenderen op de Masai Mara, om donderdag avond richting Lake Nakuru te gaan om deze trip af te sluiten.
De Masai Mara is het grootste ‘National Park’ van Kenia waar heuvelland en uitgestrekte vlaktes elkaar afwisselen. Denk je als Hollandse jongen dat de polder landschappen groot en indrukwekkend zijn, dan moet je misschien dit beeld een beetje bijstellen. Ik kan jullie wel gaan vertellen over hoe mooi het hier is, maar in woorden is het niet te omschrijven. Zodra we in Nederland zijn zetten we de foto’s van deze trip online, en dan kun je het zelf beoordelen. Je zult niet teleurgesteld zijn!
Wat ik wel in woorden kan omschrijven is de samenstelling van ons reisgezelschap. Als je een safari boekt kun je ervoor kiezen om met zijn tweeen in een busje te gaan zitten, maar je begrijpt dat je dan meer moet betalen. Wij kozen ervoor om de bus vol te laten boeken om zo de prijs enigszins te reduceren, safari’s zijn namelijk echt krankzinnig duur…
Dinsdag ochtend zaten we rustig te wachten op ons reisgezelschap. We hadden gehoord dat er maar 1 iemand geboekt had, en het om een Hongaarse vrouw ging…
Renata Stanlic was dinsdagochtend opgestaan en had besloten voor de gelegenheid haar bovenlip niet te ontharen. Ook haar benen besloot ze te laten voor wat het was, ze ging immers de wildernis in. Nadat ze haar prijzen van de Nationale Hongaarse Kogelstoot Kampioenschappen (de NHKK, wie kent ze niet) had opgepoetst en haar tas voor de safari had ingepakt liep ze nog even snel naar de badkamer. Toch even wat gel in het haar en een kammetje door haar wenkbrauw. Een eerste indruk maak je immers maar 1 keer!
Na kennis gemaakt te hebben met Renata ontmoette we Tom, onze chauffeur voor dit avontuur! Tom doet dit werk al vanaf 1992. Tom heeft een rood petje met de woorden ‘road warrior’ erop. Tom heeft een Duitse vriendin. Tom heeft 1 voortand in zijn gehele gebit. Tom spreekt hierdoor sommige letters wat anders uit dan normaal. Hij wist ons wel te veltellen dat we naast gilaffen en klokodillen ook nijlpaalden en stluisvogels gingen zien. Ook de zwalte ‘Lhino’ is hiel een veel geziene gast. Na de woolden ‘Leady to loll’ veltlokken we naal onze ‘Safali op de Masai Mala…’
Een safari kost een paar centen, maar het is echt een fantastische ervaring. Er wordt goed voor je gezorgd en de accommodatie is fantastisch. Een luxe tent, midden in de wildernis, waar je s’nachts kan luisteren naar de jankende hyena’s en een sterrenhemel die je alleen van plaatjes kent. De kou waarmee je ’s ochtends opstaat en de hitte waarmee je ’s middags gaat lunchen. Het ene moment manoeuvreer je tussen duizenden zebra’s en wildebeasts, het andere moment is er in kilometers omtrek geen levend wezen te bekennen. De opkomst en ondergang van de zon, en ga zo nog maar even door. Zoals eerder gezegd, ik zal er geen woorden aan vuil maken, het is onbeschrijfelijk.
En daar waren we vrijdag avond weer terug in Nairobi. Nog een weekendje en dan zit onze trip er op. De laatste dagen zullen in het teken staan van relaxen, eten, shoppen, eten, slapen, eten en we gaan ook nog naar een mooi restaurant. 3 maanden Kenia… het voelt als gisteren dat we met onze bleke huidjes (1x wit, 1x gebroken wit) en lege hoofden op het station stonden. Vertrokken 3 maanden terug met slechts een backpack, over een paar dagen zullen we terugkeren met een hele hoop bagage. Om nou te zeggen dat we heel graag terug willen naar NL, niet echt. Wel hebben we beide zin om onze vrienden en familie weer te zien en we zullen dan ook met een lach op ons gezicht in het vliegtuig stappen, beseffend dat dit een ervaring is geweest waar maar weinig mensen over mee kunnen praten. Geen Lala Salama, maar dit maal gewoon goedenacht vanuit Nairobi.

Out!

Naar Nick van Benthem en Faye Vas in Kenia bellen kan nu wel heel goedkoop met HalloBuitenland.nl